కోడి - పిల్లి - జీడిపప్పు పకోడీ, ఓ నీతికథ





ఒక ఊరిలో రంగయ్య, రంగమ్మ అనే ఇద్దరు భార్యాభర్తలు ఉండేవారు. ఇద్దరికీ పెంపుడు జంతువులంటే చాలా ఇష్టం. ఊరిలో ఏమైనా తగవులు వస్తే వీరే తీర్చేవారు. రంగయ్య ఒక కోడిపుంజుని పిస్తా, బాదం పప్పు పెట్టి  పెంచేవాడు. భార్య చెప్పినా వినేవాడు కాదు. ఒక రోజు ఇంట్లోకి పిల్లి వచ్చింది. దానిని కూడా చేరదీసి పెంచారు. ఐతే ఈకోడిని ఎలాగైనా సేమ్య ఉప్మా లాగా లాగించేయాలని పిల్లి ఎదురుచూస్తూ వుండేది. ఈవిషయం గమనించి రంగయ్యని భార్య "ఆపిల్లి వలన ఎదో ఒకరోజు ఏడుస్తారు" అని హెచ్చరించింది. అయినా రంగయ్య వినలేదు. ఒకరోజు పిచ్చుక ఒకటి అక్కడికి వచ్చి రంగమ్మ వేసిన మేత తింటుంటే ఆపిల్లి పిచ్చుక మీదపడి కొరికింది. పిచ్చుక చచ్చిపోయింది. రంగయ్య చనిపోయిన పిచ్చుకని చూసి తీసి అవతల పడేశాడు. పిల్లి కొరికి చంపేసిన పిచ్చుక మీద రంగయ్య భార్య బెంగ పెట్టుకుని కూర్చుంది. అది తెలియని రంగయ్య "ఎందుకే అలా దిగులుగా కూర్చున్నావు" ఏమైంది. 

అంటే చనిపోయిన ఆపిచ్చుకకి నేను రోజు ధాన్యం వేసి పెంచుకుంటున్నాను. దాన్ని ఈ పనికిమాలిన పిల్లి కొరికి చంపింది. అనగానే రంగయ్య నవ్వి! ఒసేయ్ పిచ్చి మొగమా! పుట్టిన ప్రతిజీవి ఏదో ఒకరోజు చచ్చిపోవాల్సిందేనే. ఎవరూ శాశ్వతంగా ఉండరు. దీనికేందుకే ఏడుస్తావ్. అనగానే రంగమ్మకి మండిపోయింది. ఏదో ఒకరోజు ఆ పిల్లి సంగతి చుడకపోను..  అనుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది. ఆమరునాడు ఎంతో ప్రేమగా జీడిపప్పు, బాదంపప్పు, పిస్తాపప్పు వేసి పెంచుతున్న కోడిని దొడ్లో అటుగా తిరుగుతూ ఉండగా రంగయ్య చూస్తూ ఉండగానే పిల్లి కోడిమీద పది కచక్ మని కొరికింది. అది చూసి రంగయ్య ప్రక్కనే ఉన్న దుడ్డుకర్ర తీసుకొని పిల్లిమీదకి విసిరాడు. అది కాస్త గురితప్పి కొనఊపిరితో ఉన్న కోడికి తగిలింది. ఆదెబ్బకి చావుబ్రతుకుల్లో ఉన్న కోడి కాస్తా రంగయ్య విసిరిన దుడ్డుకర్ర దెబ్బకి చచ్చిపోయింది. 

        ఇక చూడండి రంగయ్య ఒకటే ఏడుపు. నాకోడి, దానికి పెట్టాను జీడిపప్పు పకోడీ. ఆపిల్లి కోరికేసింది బోడి. అయ్యో అయ్యో కుయ్యో మొర్రో అంటూ దీర్గాలు తీస్తుంటే లోపల ఎక్కడో ఉన్న భార్య విని ఏ....మి జ.. రి.. గిం.. ది...  అంటూ దీర్గాలు తీస్తూ అక్కడికి వచ్చింది. రంగయ్య ఏడుస్తూ చూడవే! నాకోడిని ఆదిక్కుమాలిన పిల్లి చంపేసింది. రంగమ్మ నవ్వి! ఆహా! పోనివ్వండి.. ఇప్పుడెందుకు ఏడుస్తున్నారు. మరి నిన్న పిచ్చుక చచ్చిపోతే ఎడవలేదే? రంగయ్య! ఆపిచ్చిక నాదా! అందుకే ఏడవలేదు. ఈకోడికి రోజు పప్పులు పెట్టి, పకోడీ పెట్టి ప్రేమగా  పెంచుకున్నాను. అనగానే రంగమ్మ పగలబడి నవ్వి!


నీదాకా వస్తే కాని తెలీలేదా!మమ.. ఇది నాది అనుకుంటే ఏడుపే! నమమ. ఇది నాది కాదు అనుకుంటే లోకమంతా కొత్తగా ఉంటుంది. కష్టం, సుఖం తో సంభందం లేకుండా జీవితం హాయిగా సాగుతుంది. మీరు చెప్పినట్టు ఎవరూ శాశ్వతం కాదు. ఇది ఆచరణలో ఉండాలి. మాటలదగ్గరే ఆగిపోవడం వలనే ఈ ఏడుపు వస్తుంది. కాబట్టి ఇక నుండి దేనిమీద అతిగా ప్రేమని పెంచుకోవద్దు. మనం దేన్నైనా పెంచుతున్నాం, ఏదైనా పెడుతున్నాం అంటే అది ఋణం, ఋణానుబందం మాత్రమే. ఇదే జీవిత సత్యం. జీవిత పరమార్ధం. అని చెప్పి లోపలికి వెళ్ళిపోయింది.



Next
Previous