నాతో నేనే మాట్లాడుకుంటున్నాను నాతో నేనే అడుగులేస్తున్నాను ....




నాతో నేనే మాట్లాడుకుంటున్నాను
నాతో నేనే అడుగులేస్తున్నాను ....
ఒంటరితనపు ఆలింగనంలో
నన్ను నేనే ప్రేమించుకుంటున్నాను
ఊహ తెలిసిన తొలినాళ్ళలో
నేను #యువరాణిని .......
నా కంటి కన్నీళ్ళు పసితనపు
బుగ్గని జారనివ్వని అమ్మమ్మ ....
ప్రేమగా గుండెలకు హద్దుకునే
బుగ్గలు ఎర్రబడేల అమ్మమ్మ
తాతయ్యలు పెట్టే ముద్దుల తడి......
ఇవే నా చిన్ని ప్రపంచం.
ఇది ఎప్పుడూ ఇలాగే ఉంటుందనుకున్నాను
కానీ ....

అది ఎంతో కాలం పట్టలేదు
రాత్రి నిద్దట్లో వచ్చిన కలలా
అమ్మమ్మ తాతయ్యల మరణంతో
నా కల చెదిరిపోయింది
నా రాణి యోగం ముగిసిపోయింది
అప్పుడు మొదలయ్యాయి నా కన్నీళ్ళు
ఆ కష్టాలను ఇష్టంగా స్వీకరించి
అందులోనే ఆనందం పొందుతున్నాను.
నాకు జీవితంమీద ఆశ వుంది. అది నాకు
ధైర్యాన్ని కొత్తగా బలాన్ని ఇస్తుంది.

 ✍ వసుంధరసిరి


Next
Previous